در سال 1925، در ساحل جنوب غربی ولز، دنیای خودرو برای همیشه متحول شد. مالکوم کمپبل، فروشنده خودرو، با خودروی 350 اسب بخاری سانبیِم خود به نام «بلوبرد»، امیدوار بود از هفت مایلی شنهای پنداین در کارمارتنشایر استفاده کند تا برای اولین بار، مرز سرعت 241 کیلومتر بر ساعت را با خودرو بشکند. او پیش از این چندین بار رکورد سرعت زمینی جهان را به دست آورده و از دست داده بود، اما در مقابل رسانههای جهانی، به دنبال شکستن هدفی بود که هیچکس از امکانپذیر بودن آن مطمئن نبود. اما این اتفاق افتاد. در طول دو مرتبه تلاش در 21 ژوئیه 1925، او به میانگین سرعت 241.9 کیلومتر بر ساعت دست یافت و خود را به ستارهای بینالمللی تبدیل کرد.
یک قرن بعد، بلوبرد برای بزرگداشت این دستاورد تاریخی به پنداین بازگشت. این خودرو برای یک مراسم راه اندازی نمادین، در مقابل دون ولز، نوهی سر مالکوم، به ساحل آورده شد. آقای ولز تنها یکی از اعضای خانوادهی رکوردشکن سر مالکوم است. دونالد کمپبل، پسر سر مالکوم، تنها فردی بود که همزمان رکوردهای سرعت زمینی و آبی را در اختیار داشت، تا اینکه در سال 1967 در جریان تلاش برای شکستن رکورد دیگری در دریاچه کانستون، جان خود را از دست داد. جینا، دخترش، رکورد سرعت آبی زنان جهان را شکست. در حالی که آقای ولز، برادرزادهی دونالد کمپبل، پیش از این رکوردهای بریتانیا و جهان را در زمینه سرعت سریعترین خودروی الکتریکی، خودروی بخار و سریعترین چمنزن جهان کسب کرده است.
آقای ولز گفت: «فکر میکنم چیزی در ژنهای ما وجود دارد، به نظرم اجداد دزد دریایی اسکاتلندی پدربزرگ من بودهاند. همهی ما خانوادهدوست هستیم، اما وقتی غبار مسابقه فرو مینشیند، هیچ چیز مهمتر از این نیست که پای راست خود را محکم روی پدال گاز فشار دهیم و ببینیم که خودرو، استعداد و شجاعت ما تا چه سرعتی میتوانند ما را ببرند.»
آقای ولز گفت که به نظرش پدربزرگش برای شهرتی که این موفقیت برایش به ارمغان آورد، آمادگی نداشت. «او از یک یادداشت فرعی در صفحات آخر روزنامهها به تیتر اصلی تمام روزنامهها رسید، تبریک پادشاه را دریافت کرد و ناگهان همه میخواستند با او ارتباط داشته باشند.»
پنداین در دههی 1920 کوره آهنگری رکوردهای سرعت زمینی بود، با فضای کافی برای شتاب گرفتن خودروها تا سرعتهایی که دستیابی به آنها در پیستهای مسابقهای مانند بروکلندز غیرممکن شده بود و مهمتر از آن ترمز کردن از آن سرعتها. بین سالهای 1924 و 1927، سر مالکوم و دوست و رقیب او، جان گادفری پاری توماس، مهندس اهل وِکسهام، برای کسب مقام اول با هم رقابت میکردند. آنها با هم رکورد را از 225 کیلومتر بر ساعت به 283 کیلومتر بر ساعت افزایش دادند، قبل از اینکه پاری توماس در خودروی ساخت خودش، بابز، جان خود را از دست بدهد.
آقای ولز گفت: «پدربزرگ من و پاری توماس رویکردهای بسیار متفاوتی نسبت به رکورد داشتند. بلوبرد یک خودروی مسابقهای ظریف بود که برای سرعت زمینی تغییر یافته بود، در حالی که بابز به طور خاص برای تلاشهای رکوردشکنی ساخته شده بود، با تمرکز یکجانبه بر قدرت محض مورد نیاز برای طی کردن یک مایل در سریعترین زمان ممکن. تضاد در سبکها چیزی بود که مردم را مجذوب میکرد.»
آقای ولز 10 سال پیش در سالگرد این رویداد، بلوبرد را رانندگی کرد و آن را «همزمان وحشتناک و شگفتانگیز» خواند. اما با وجود قدرت آن، سر مالکوم میدانست که بلوبرد به «حداکثر توان خود رسیده است» و هنگامی که هنری سگروو در ساحل 23 مایلی دیانتونا بیچ در فلوریدا از مرز 322 کیلومتر بر ساعت گذشت، این موضوع را فهمید. سر مالکوم تا حدی از احترام به پاری جونز و به دلیل فضای اضافی در دیانتونا در مقایسه با پنداین، نسخه بعدی بلوبرد را با سرعت بیش از 483 کیلومتر بر ساعت راند.
امروزه، بلوبرد اصلی در موزه ملی خودرو در بولیو در همپشایر نگهداری میشود، اگرچه همیشه اینطور نبوده است. این خودرو در دههی 1950 از انباری نجات یافت، قبل از اینکه بیش از 30 سال در بولیو بیحرکت بماند تا اینکه در سال 1993 تلاش ناموفقی برای راهاندازی مجدد آن انجام شد.
ایان استنفیلد، مهندس ارشد بلوبرد در بولیو، گفت: «هرگز نباید این اتفاق میافتاد، شما هرگز خودرویی را که بیش از 30 سال بیکار بوده است، روشن نمیکنید، اما فشار زیادی برای راهاندازی آن وجود داشت. اتفاق اجتنابناپذیری رخ داد: موتور قفل شد، میلهی اتصال شکسته شد و محفظه میللنگ و همچنین چندین سوپاپ و پیستون خرد شدند.»
حدود 10 سال طول کشید تا موتور بازسازی شود، با این نکته که کارخانه اصلی سانبیِم در ولورهمپتون در جنگ جهانی دوم بمباران شده بود، و با «بودجه تقریباً صفر» و با التماس و قرض گرفتن قطعات، این کار انجام شد. او نگران است که آیا تخصص برای حفظ عملکرد بلوبرد برای یک قرن دیگر وجود دارد یا خیر.
«من 47 سال است که در اینجا کار میکنم و برخی از همکاران من حتی بیشتر از این. ما باید پول و زمان لازم را برای آموزش نسل بعدی برای کار بر روی خودروهایی که از مراقبت از آنها امتیاز داشتهایم، پیدا کنیم و مشعل را به آنها بسپاریم.»
با این حال، آقای ولز نسبت به آیندهی رکورد سرعت زمینی خوشبینتر است.
«صد سال پیش، هیچکس نمیدانست که سرعت 241 کیلومتر بر ساعت امکانپذیر است. امروزه دو پروژه در حال بررسی برای عبور از مرز 1600 کیلومتر بر ساعت هستند. اگر علاقهی عمومی و تمایل صنعت برای پیشروی مجدد وجود داشته باشد، هیچ دلیلی وجود ندارد که این اتفاق در طول عمر ما رخ ندهد. بزرگترین چالش یافتن مکانی به اندازهی کافی طولانی برای تلاش برای این کار است.»