کریس گودیر، تهیهکنندهای که به دنبال برجسته کردن موانع دسترسی در صنعت بازیهای ویدئویی است، میگوید: «از آیندهی بازیها میترسم. ممکن است به سرنوشت تئاتر دچار شود و به امری بسیار ویژه و مختص افراد ثروتمند تبدیل گردد.»
در یکی از بزرگترین کنفرانسهای توسعهدهندگان بازیهای ویدئویی بریتانیا، موضوع طبقهی اجتماعی به بحث گذاشته شد. نگرانی کریس، نگرانیای است که برخی در این بخش معتقدند مدتهاست نادیده گرفته شده است.
امسال، کنفرانس Develop:Brighton برای اولین بار میزبان گردهمایی مخصوص افراد طبقه کارگر و کمدرآمد در صنعت بازیهای بریتانیا بود. این رویداد توسط سازمان غیرانتفاعی Into Games برگزار شد.
دکلان کاسیدی، رئیس این سازمان، شش سال پیش این نهاد را با هدف کمک به «افراد کمتر دیده شده در صنعت بازیها» تاسیس کرد. اما تمرکز آنها به طور خاص بر تحرک اجتماعی معطوف شد، زیرا درک کردند که «در این زمینه حامی دیگری وجود ندارد».
دکلان میگوید گزارش Into Games در سال 2024 نشان داد که «تعداد بسیار زیادی از افراد از خانوادههای کارگر و کمدرآمد در حال گذراندن مسیرهای آموزشی موجود در حوزهی بازیها هستند». اما بسیاری از آنها در نهایت موفق به اتمام مسیر و یافتن شغل نمیشوند. وی میافزاید: «آنها در آخرین مانع شکست میخورند.»
گزارش Into Games موانعی مانند موقعیت مکانی، دسترسی به منابع مالی، سرمایه فرهنگی کم و فقدان شبکههای ارتباطی را برجسته کرد که مانع ورود افراد از طبقات پایینتر به این صنعت میشوند. این گزارش نشان داد که 59 درصد از شرکتکنندگان گفتهاند که در مقطعی از دوران کاری خود احساس «بیگانگی» کردهاند.
ویل لوتون، بنیانگذار Village Studio Games، در این رویداد در برایتون حضور داشت و گفت که به دلیل طبقهی اجتماعی خود «تبعیض آشکار» را تجربه کرده است. وی افزود که اغلب مجبور بوده است شیوهی صحبت کردن خود را «پوشش دهد» یا «تغییر دهد» تا «منشأ» خود را فاش نکند. ویل استدلال کرد که کسانی مانند او که وارد این صنعت شدهاند، نقشی در برجسته کردن این مشکل دارند و نباید به این دلیل که خودشان در این صنعت حضور دارند، وانمود کنند که این «مسئلهای نیست».
این گزارش همچنین نشان داد که در بخش بازیها، نسبت افراد از خانوادههای کمدرآمد (13 درصد) در مقایسه با فیلم و تلویزیون (29 درصد) یا موسیقی و هنرهای تجسمی (22 درصد) کمتر است.
نیک پاول، رئیس سازمان صنعت بازی Ukie، معتقد است که اگرچه استعداد وجود دارد، اما «فرصت» وجود ندارد. نیک گفت: «اگر میخواهید داستانهای واقعی تعریف کنید، جوانان مستعد و بیبضاعت باید بتوانند راه خود را به این صنعت پیدا کنند.»
فواید «بسیار زیاد» برای استودیوها
دکلان کاسیدی امیدوار است که رویکرد Into Games بتواند به افراد از خانوادههای کارگر در سراسر بریتانیا کمک کند تا جایگاه خود را در این بخش پرخطر پیدا کنند، بخشی که در سالهای اخیر شاهد از دست رفتن هزاران شغل در سراسر جهان بوده است.
این سازمان قصد دارد در پنج سال آینده حمایت خود را بر شش منطقه – بیرمنگهام، برایتون، داندی، لندن، منچستر و تیز ولی – متمرکز کند. این حمایت شامل هدف قرار دادن مدارس، کارآموزیهای پولی و آموزشهای دولتی خواهد بود. این گروه اعلام کرده است که بیش از 100 استودیوی بازی، همکاری خود را برای استخدام افراد از طبقه کارگر از طریق برنامههای آنها در سالهای 2025 و 2026 تایید کردهاند.
دکلان میگوید: «هدف ما تا سال 2030 افزایش تعداد افراد از خانوادههای کارگر در صنعت بازیهای بریتانیا به میزان 50 درصد است.» وی افزود که این امر میتواند «فواید بسیار زیادی برای استودیوها» داشته باشد.