نمایش «اتاقی برای خود در دل کابل»، محصول همکاری کارولین ژیله، مستندساز بلژیکی، و کبرا خادمی، طراح ایرانی، در جشنواره تئاتر آوینیون به روی صحنه رفت. این اثر، وضعیت زنان افغانستان را پس از روی کار آمدن طالبان به تصویر میکشد. داستان از طریق صدای رها، دختری بیست و یک ساله افغان که زندگی روزمرهاش را از طریق پیامهای صوتی برای ژیله روایت میکند، به مخاطب منتقل میشود. این پیامهای صوتی به همراه تصاویری از افغانستان، به شکلی ترکیبی از اجرا و ویدئو در نمایش به کار رفتهاند.
نمایش، با طراحی صحنهای مینیمال، فضای داخلی یک اتاق افغانی را بازسازی میکند: فرشها، پارچههای محلی، و چهل بشقاب سرامیکی با نقش و نگارهای سنتی و نوشتههایی به فارسی که داستانهای زنان افغان از مقاومت تا ازدواجهای اجباری را روایت میکنند. در دو طرف این سفره، ویدئوهایی از افغانستان پخش میشود که زندگی رها و تجربیات او را به تصویر میکشد. یک بازیگر نیز در سکوت در کنار سفره مینشیند.
در حالی که نمایش به خوبی فضای حبس و مقاومت زنان افغانستان را نشان میدهد و از ظرافتهای فرهنگی بهره میبرد، روایت گاهی اوقات به شعارزدگی میگراید و اطلاعاتی را ارائه میدهد که مخاطب احتمالا از قبل با آنها آشناست. همچنین، تمرکز بیش از حد بر روی ویدئو و کمبود تعامل بیشتر بین عناصر نمایشی و فضای صحنه، از نقاط ضعف کار محسوب میشود. به طور کلی، «اتاقی برای خود در دل کابل» با وجود نقاط ضعف خود، کوششی قابل توجه برای نمایش رنجها و تجربیات زنان افغانستان در شرایط کنونی است.