در قلب اقیانوس آرام، جزیره کوچک اِبِیه، تکهای شن و ماسه به وسعت ۶۰ زمین فوتبال، به شکلی دردناک نمایانگر نابرابری و بحران انسانی است. این جزیره که در ۲۰ دقیقهای قایقرانی از پایگاه نظامی حیاتی آمریکا در کواجالین قرار دارد، میزبان جمعیتی حدود ۱۰ هزار نفر است که بسیاری از آنها در سایه فقر، بیماری و بی عدالتی زندگی میکنند. در این سوی داستان، پایگاه نظامی کواجالین با امکانات رفاهی بینظیر، از جمله منازل مجهز به سیستم تهویه مطبوع، استخرهای شنا عمومی، باشگاه اختصاصی، زمین گلف ۹ سوراخه و بولینگ، تصویری کاملاً متضاد از زندگی در اِبِیه ارائه میدهد. آمریکاییها این جزیره را “بهشت تقریباً کامل” مینامند، اما برای ساکنان اِبِیه، این بهشت در فاصلهای غیرقابل دسترسی قرار دارد.
کُراب لانوه، هماهنگ کننده دیابت اِبِیه، هر جمعه به خانههای اهالی سر میزند تا از وضعیت بیماران دیابتی که اغلب در مراحل پیشرفته بیماری به سر میبرند، باخبر شود. بیمارانی که از ورم شدید پاها، زخمهای التیام نیافته و قطع عضو رنج میبرند و به دلیل شدت بیماری قادر به ترک خانههای فلزی و چوبی خود نیستند. او در حالی که از سقفی پوسیده و پنجرههای تختهشدهی دفتر کارش سر برمیآورد، تلاش میکند تا از وضعیت بیمارانش آگاه شود، اما امکانات درمانی بسیار محدود این جزیره، کاری از دست او برنمیآورد. نبود دستگاه دیالیز و مرکز ساخت پروتز، جان بسیاری از بیماران را تهدید میکند و امید به زندگی در اِبِیه به زیر ۵۰ سال کاهش یافته است.
مردم اِبِیه برای کار در پایگاه کواجالین، سه مایل به سوی جنوب حرکت میکنند. در آنجا، آنها به عنوان کارگر در پروژههای آزمایش موشکهای آمریکایی و رصد پرتاب موشکهای چینی مشغول به کار هستند. این در حالی است که سربازان و پیمانکاران آمریکایی در پایگاه کواجالین از رفاه بینظیری برخوردارند و از امکانات درمانی پیشرفته نیز بهرهمند هستند. این تضاد فاحش، موجب شرمساری و ناراحتی کلانی کانی کانهکو، وزیر امور خارجه جزایر مارشال و کهنهسرباز آمریکایی میشود که همسرش اهل اِبِیه است.
بحران انسانی اِبِیه به شکلی جدی است که حتی آمریکا را نگران کرده است. گزارشهای متعدد نظامی آمریکا از سال ۲۰۰۸ به این سو، از آلودگی سمی ناشی از پایگاه کواجالین به اقیانوس هشدار دادهاند. در سال ۲۰۱۷، گزارشی نشان داد که میزان آرسنیک و مواد شیمیایی سنگین در ماهیهای اطراف اِبِیه به حدی بالا است که مصرف آنها خطرناک و غیرقابل قبول است. این در حالی است که بسیاری از ساکنان اِبِیه برای تأمین بخشی از مواد غذایی خود به ماهیگیری وابسته هستند. به این موارد میتوان قطعیهای مکرر برق به دلیل فرسودگی نیروگاه و گزارشهایی از گرسنگی در نیمی از خانوادهها به دلیل فقر شدید را نیز افزود.
وضعیت اسفناک اِبِیه، فرصتی برای چین ایجاد کرده است. چین تلاش میکند نفوذ خود را در سراسر اقیانوس آرام گسترش دهد و با پیشنهاد ۱۰۰ میلیون دلار کمک مالی اولیه و وعده کمکهای بیشتر در آینده، در ازای تغییر موضع جزایر مارشال در مورد تایوان، تلاش کرده است تا این جزایر را به سوی خود جذب کند. کانهکو این پیشنهاد را رد کرد، اما هشدار داد اگر مشکلات اِبِیه حل نشود، دولتهای آینده مارشال ممکن است به پیشنهاد چین تمایل نشان دهند.
آمریکا با آگاهی از این خطر، کمکهای مالی خود به جزایر مارشال را افزایش داده است و ۲.۳ میلیارد دلار در دو دهه آینده را برای این کشور اختصاص داده است، که ۱۳۲ میلیون دلار آن برای توسعه اِبِیه در نظر گرفته شده است. اما این کمکها تا چه حد میتواند به حل مشکلات اساسی اِبِیه، از جمله بحران دیابت، آلودگی آب و غذا و فقر گسترده کمک کند، پرسشی است که هنوز پاسخی قطعی برای آن وجود ندارد.
در نهایت، داستان اِبِیه، داستان غمانگیزِ فقر، بیماری و نابرابری است؛ داستانی که در آن رفاه آمریکاییها در همسایگی فلاکت مردم اِبِیه، نمایی از چالشهای پیچیدهی ژئوپلیتیک و مسئولیتهای اخلاقی در دنیای امروز را نشان میدهد. این جزیره کوچک، آینهای است که تصویر تاریکِ دنیایی را نشان میدهد که در آن قدرت و ثروت، به بهای سلامتی و رفاه انسانها به دست میآید.